Digitale soevereiniteit is geen abstract theoretisch begrip meer. Het staat steeds hoger op de agenda van beleidsmakers wereldwijd. Waar het twintig jaar geleden vooral ging om nationale firewalls en basisregels voor privacy, draait het vandaag om cloudinfrastructuur, softwarestacks, AI-beleid en een bredere autonomie ten opzichte van dominante Big Tech-spelers.
Digitale soevereiniteit is het vermogen van een land om digitale infrastructuren, data en systemen onder eigen controle te houden. Wij brachten verschillende Europese landen in kaart. In dit uitgebreide overzicht dat staat op DSR onderzoeken we hoe de verschillende landen en regio’s hun digitale soevereiniteit vormgeven. Per land beschrijven we de belangrijkste initiatieven, achtergrond en uitdagingen. Ook kijken we buiten de Europese grenzen.
In het artikel komen aan de orde voor Europa
- België: infrastructuur zelfstandig maken
- Denemarken: open source als soevereiniteitsstrategie
- Duitsland: pragmatische soevereiniteit via open source en risicobeheersing
- Frankrijk: digitale soevereiniteit als strategische autonomie
- Oostenrijk: open source en eigen infrastructuur
- Luxemburg: lessen uit een klein maar innovatief ecosysteem
- Nederland: politieke aandacht en ambitie, maar nog werk te doen
- Zwitserland: militaire eisen en nationale controverse
- Bredere Europese initiatieven
We besteden verder aandacht aan ontwikkelingen buiten Europa
- Afrikaanse landen
- ASEAN-landen en VAE
- Brazilië
- China
- India
- Verenigde Staten
Voor de volledigheid is er nog een terugblik op de ontwikkelingen in 2025
