Er zijn meer redenen om geen haast te hebben met het lanceren van 6G, dan het proberen hoger op de agenda te krijgen. Om dat te begrijpen moet je als startpunt de zomer van 2000 kiezen en kijken naar gebruikers, telecomoperators en hun leveranciers.
3G en de internetzeepbel
3G en de internetzeepbelIn de zomer van 2000 betaalden telecomoperator in Nederland aan de overheid 5,9 miljard gulden (2,6 miljard Euro) om 3G diensten te mogen aanbieden op daarvoor geveilde frequenties. Toen de veiling plaatsvond waren er al tekenen dat de internetzeepbel begon leeg te lopen. Mede daardoor kwamen partijen in de problemen met vertraging als gevolg.
Uiteindelijk liep de verdere uitrol van 3G niet meer uit de rails. Nederland en andere landen konden zo voor het eerst kennismaken met mobiel internet. De kosten voor gebruikers waren hoog, bundels waren klein en de prijs van toestellen idem.
Ruim tien jaar later vonden de veilingen voor de 4G frequenties plaats. De overheid ontving daar in het jaar 2012 3,8 miljard Euro voor. De pers en de sector wist toen al het nodige over de terugverdientijd voor 3G en de jaarlijkse kosten voor onderhoud en uitbreiding van de installaties.
4G doet wenkbrauwen fronzen
Wat er voor 4G werd neergelegd deed daarom ook de wenkbrauwen fronzen. Maar economisch waren er geen donkere wolken zichtbaar. Extra overheidsinkomsten, hoewel deze keer erg fors, waren uiteraard meer dan welkom. Hoe de operators dat konden terugverdienen zonder forse prijsverhogingen door te voeren wist niemand. Men hoopte vooral dat de consument uit zich zelf meer tikken en data ging verstoken. Dat is ook redelijk uitgekomen, want er kwam zoiets als social media.
Toen kwam 5G. Dat zorgde niet voor vuurwerk. 1,23 miljard Euro belandde in de schatkist, veel minder dus dan voor 4G en zelfs 3G. Er is betrekkelijk weinig geschreven in de landelijke pers over dat verschil, hoewel daar alle reden voor is.
Elke stap spannend
De investeringen die nodig waren om de frequenties te bemachtigen en daarna steeds een “nieuw’ netwerk op te bouwen waren groot, De stap van 2G via 3G naar 4G was daarom spannend maar heeft geloond. De manier waarop mensen communiceren is echt veranderd. Mobiel is de norm geworden, in veel landen niet alleen voor bellen maar ook voor internetten.
5G tegenslagen
Tot en met 4G zag de wereld er anders uit. 5G is door een veelvoud van redenen een speelbal van de politiek geworden. Zo was 5G voor China een van de technologieën om de status als wereldmacht mee aan te tonen. Dat leidde tot reacties en waartoe dat heeft geleid weet iedereen.
Het was niet de enige tegenslag voor iedereen die dacht dat 5G zonder al te veel problemen in de voetsporen kon treden van 4G. De kosten van uitrol, uitbreiding en beheer bleken al snel tegen te vallen. Die kosten op gebruikers afwentelen was geen succes. Gebruikers hadden sowieso geen zin in een verplichte device-swap. De groei van het dataverkeer is weliswaar goed om persberichten mee te vullen, maar dat wil niet zeggen dat de maandelijkse inkomsten van de telco’s gelijk hard toeneemt.
Niets is meer zoals het was
De periode voor 2020 was niet geheel rooskleurig, maar het was te overzien. Sinds de pandemie is niets meer zoals het ooit was. 5G infra blijft wereldwijd de operators enorm veel geld kosten. De ARPU overal ter wereld van mobiele gebruikers laat zien dat die kosten in het beste geval mondjesmaat worden terugverdiend.
Boekhouders…
Alleen al daarom is het aantal oprechte voorstanders van 6G bij de telecomoperators beperkt. Natuurlijk vinden technici het leuk, maar de boekhouders denken er heel anders over. Die verzuchten dat er simpelweg geen ruimte is voor nog eer een zogenaamd grote sprong voorwaarts. Die groep kan ook wijzen op de politieke onzekerheden die het maken van businessplannen bemoeilijkt.
Zelfs als het zou lukken de politiek compleet te negeren, heeft de groep die het geld beheert een wel heel erg sterk argument om 6G niet hoger op de agenda te krijgen. Elke belofte dat 5G een probleem zou oplossen is tot nu toe niet uitgekomen.
… en aanbieders
Dit verhaal heeft ook nog een andere kant, die van de aanbieders van de hardware en software voor 6G die telecomoperators nodig hebben. In dit artikel komen die aan bod en opvallend genoeg is duidelijk niet iedereen even enthousiast.
