Gisteravond was ik bij een concert van de Three Degrees, bekend van dikke hits uit de jaren 70 zoals ‘Dirty Old Man’ en ‘Giving Up, Giving In’. Lekker hoor. Toen we het affiche zagen, maakten we flauwe grappen over rollators en dat het handig zou zijn een defibrillator bij de hand te hebben.
Maar vanaf minuut één denderde er een muur van entertainment over ons heen. Strakke moves, zuivere zang, gelikte band en een publiek dat compleet uit zijn dak ging. Drie bejaarde dames in glitterende rode jurken. Ware artiesten die een onnavolgbare show gaven en een zaal die na een minutenlange ovatie alleen nog maar een stamelend ‘wow’ uit kon brengen. Vakmanschap in optima forma.
Ik moest na afloop denken aan mijn vakgebied en hoe we vaak over oudere medewerkers denken. De groep die hunkerend en strompelend de dagen naar het pensioen aftelt daargelaten, realiseer ik me steeds meer dat we onderschat kapitaal in handen hebben. Medewerkers op leeftijd, met een schat aan kennis en ervaring. Met een niet-lullen-maar-poetsen-mentaliteit die je bij stressvolle situaties de pis niet lauw maakt. Want zij putten uit die grote rugzak, relativeren en komen met een oplossing. Het leven alleen al heeft de gereedschapskist verrijkt.
Status, toeters en bellen doen er niet meer zo toe; het gaat om de passie voor het vak. Het zijn vaak de bescheiden, ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’-types die de klus klaren omdat dat nou eenmaal je werk is. De mensen met wie je klanten zo graag zaken doen. Vanwege kwaliteit en vertrouwen. Voor wie afspraak is afspraak nog heel normaal is.
Zullen we daar eens voor klappen?
De Three Degrees eindigden met ‘When Will I See You Again’.
Wat mij betreft: morgen weer.
Gert-Jan Duis is HR Manager bij TTNL. Hiervoor heeft hij onder meer gewerkt bij Ingram Micro en HSO. Altijd staat voor hem de mens centraal.
(dit artikel verscheen eerder in ITchannelPRO magazine 2026-03)
