Het idee voor de European Resilience Summit ontstond niet in een boardroom of beleidsdocument, maar tijdens een bergtocht die achteraf gezien veel meer bleek dan een toevallige wandeling. Het was een moment waarop landschap, gesprek en urgentie samenkwamen in één denkbeweging.
In het Werdenfelser Land, rond de Zugspitze op de grens tussen Duitsland en Oostenrijk, werd iets zichtbaar wat in Europa vaak onzichtbaar blijft. Grenzen zijn er wel, maar functioneren anders. In de bergen is niet de lijn op de kaart bepalend, maar de vraag: wie kent het terrein, wie neemt verantwoordelijkheid en wie kan handelen als het misgaat.
Gedeelde observatie
“Wat er echt toe doet,” zegt Paul Hammer, CEO van Dockland Media Group, “is niet de abstracte grens, maar of mensen elkaar vertrouwen en kunnen handelen onder druk.”
Voor Philipp Müller, Vice-President Public Sector bij DriveLock SE en TUM Think Tank Fellow of Practice aan de Technische Universiteit van München, raakte diezelfde omgeving aan een ander vraagstuk. “In complexe systemen gaat het uiteindelijk altijd om capability,” stelt hij. “Niet om intenties, maar om het vermogen om te blijven functioneren als omstandigheden verslechteren.”
Uit die gedeelde observatie ontstond het fundament voor wat later de European Resilience Summit zou worden: niet een conferentie, maar een platform om Europese handelingskracht te versterken.
Geen event, maar infrastructuur
Vanaf het begin was duidelijk dat dit geen traditioneel event mocht worden. “Ik was bezig met de vraag hoe je conferenties fundamenteel anders ontwerpt,” zegt Hammer. “Minder geregisseerd, minder transactioneel, en vooral: nuttiger voor de mensen die er zitten.”
Müller zat op dat moment midden in de praktijk van digitale soevereiniteit. Vanuit zijn werk in cybersecurity en infrastructuur zag hij hoe afhankelijkheden steeds vaker geopolitiek werden. “De vraag is niet meer óf je afhankelijk bent, maar of je onder die afhankelijkheid nog kunt handelen.”
Tijdens een run door de Höllentalklamm viel alles samen. “Laten we een European Resilience Summit bouwen,” zegt Müller. “Een plek waar Europa serieus kan werken aan weerbaarheid.” Hammer voegde daar direct iets essentieels aan toe: “Dan moet het geen eenmalig event zijn. Het moet een serie worden. En uiteindelijk een community.”
Die keuze is bepalend gebleven. De Summit werd opgezet als een Europese infrastructuur voor samenwerking, leren en vertrouwen, en niet als een losse bijeenkomst.
Waarom Europa, waarom nu?
De keuze voor een Europees perspectief was geen symbolische, maar een strategische. Europa beschikt over kennis, industrie en instituties, maar opereert nog te vaak versnipperd. Terwijl de systemen waarop we leunen, van cloud en AI tot energie en supply chains, per definitie grensoverschrijdend zijn. “Europa heeft geen gebrek aan kracht,” zegt Müller. “Het mist verbinding.”
Juist die mismatch maakt het huidige moment urgent. Oorlog is terug op het continent, technologie is geopolitiek geworden en digitale afhankelijkheden zijn boardroom- en beleidsvraagstukken geworden. “In zo’n wereld is verstoring geen uitzondering meer, maar de norm,” aldus Hammer. “Dan moet je capability opbouwen vóór de volgende crisis, niet tijdens.”
Van soevereiniteit naar resilience
Opvallend is de bewuste keuze voor het begrip ‘resilience’ in plaats van ‘sovereignty’. “Sovereignty is vaak een politieke ambitie,” zegt Müller. “Resilience is operationeel. Het dwingt je om te definiëren wat moet blijven werken onder druk.”
Hammer vult aan: “Resilience gaat niet alleen over bescherming, maar over het vermogen om te blijven functioneren én te groeien in disruptie.” Daarmee verschuift de focus van controle naar handelingsvermogen. Van abstracte onafhankelijkheid naar concrete capaciteit.
Van praten naar doen
De European Resilience Summit is vanaf het begin ontworpen als een action platform. Geen podium voor bekende namen, maar een werkruimte voor mensen die verantwoordelijk zijn voor uitkomsten. De kern: het verkleinen van de kloof tussen strategie en uitvoering. Dat vertaalt zich in vier concrete lijnen:
- Het versterken van organisaties (governance, cyber, operationele slagkracht).
- Het bouwen van weerbare industrieën.
- Het slim omgaan met mondiale technologie zonder naïeve afhankelijkheid.
- Het ontwikkelen van communities of practice.
Want, zoals Müller het scherp stelt: “Resilience is uiteindelijk sociaal. Als systemen falen, bellen mensen met mensen.”
Een Europese ritmiek
Wat begon in Berlijn groeide via Parijs, Davos en Londen uit tot een Europese reeks. Inmiddels heeft ook de editie in Wenen plaatsgevonden, waar opnieuw duidelijk werd dat de behoefte aan serieuze, uitvoeringsgerichte samenwerking groot is.
De kracht zit in de herhaling. “Een enkel event creëert energie,” zegt Hammer. “Een serie creëert vertrouwen, geheugen en voortgang.” En precies dat vormt de brug naar wat volgt. Op 18 juni 2026 landt de European Resilience Summit in Den Haag, met een expliciete focus op digitale weerbaarheid, autonomie en samenwerking tussen overheid, bedrijfsleven en technologie.
Van community naar beweging
Deze editie van het DSR-magazine staat dan ook nadrukkelijk in het teken van die volgende stap. Richting Den Haag wordt het fundament verder geconcretiseerd:
- met een verdiepend artikel rond de zeven hoofdthema’s die door de Raad van Advies zijn vastgesteld;
- een eerste schets van het programma, inclusief een open oproep om de juiste stemmen op het podium te krijgen; eindgebruikers, C-level leiders en beleidsmakers die daadwerkelijk verantwoordelijkheid dragen;
- en een overzicht van alle nationale en internationale partners die zich bij ERS Den Haag hebben aangesloten, partners die actief bijdragen aan het bouwen van deze Europese capability.
Meer dan een summit
Wat de European Resilience Summit onderscheidt, is misschien wel het meest zichtbare element: de community zelf. “Community is geen bijproduct van de Summit,” zegt Hammer. “Het ís de Summit.” De bijeenkomsten zijn slechts het zichtbare deel. Daaronder ontstaat een Europees netwerk van mensen die elkaar kennen, vertrouwen en, cruciaal, weten te vinden wanneer het erop aankomt. Müller vat het samen: “Europa wordt niet sterker door afhankelijkheden te vermijden, maar door ze beter te organiseren.”
En daarmee keert het verhaal terug naar waar het begon: in de bergen. Niet de grens, maar het vermogen om samen te handelen bepaalt of je standhoudt. De European Resilience Summit is gebouwd op precies dat inzicht. Wat begon als een gesprek tussen twee mensen, groeit uit tot een Europese beweging. Een beweging die Europa moet helpen om niet alleen te reageren op disruptie, maar erin te blijven functioneren.
(dit artikel verscheen eerder op DSRNews.eu . De Nederlandse editie van de European Resilience Summit vindt plaats op 18 juni in Den Haag)
