India is volgens eigen zeggen inmiddels de tweede producent van mobiele telefoons ter wereld. De lokale pers in het land is verzot op dit soort feitjes. Voor ons in het Westen komt dat opscheppen wat vreemd over.
Weten dat daar gebeurd kan bij lezers de reactie oproepen: “is het nuttig of handig dat te weten?” Voor gesprekken rond de koffiemachine of de pubquiz kan dit soort detailkennis handig zijn. Nuttig is het om een andere reden en in een andere context.
Ons zicht op de markt voor mobiele telefoons is beperkt. De kans is zeer groot dat de lezer niet eens door heeft dat de term ‘smarttelefoons” is vermeden. Mobiele telefoons zijn ook wat we dumbphones noemen, en die vertegenwoordigen nog steeds een behoorlijke grote markt. Zelfs in Nederland is naar dat soort toestellen nog een constante vraag.
In de Nederlandse schappen liggen misschien de toestellen van een dozijn fabrikanten. Online zal iets meer variatie bestaan. In India heeft de consument bijna 50 (!) merken om uit te kiezen en 11 daarvan zijn puur lokaal.
Tien jaar geleden waren er twee assemblagelijnen in het grote land voor mobiele telefoons. Die waren goed voor een kwart van de verkochte toestellen op de thuismarkt. Nu zijn er maar liefst 300 (geen typefout) assemblagelijnen. Meer dan 99 procent van de verkochte toestellen is “made in India”.
Al die lopende banden leveren ook aan markten buiten India. Dat Amerika de grootste buitenlandse afzetmarkt is voor mobiele telefoons “made in India” zal algemeen bekend zijn. Het marktaandeel in andere landen in Azië, Afrika en minder mate Zuid Amerika blijft ook toenemen.
Wie nog op zoek is naar een vraag voor de pubquiz hierbij een hint: “hoeveel is de omzet van Indiase mobiele telefoonmakers in 10 jaar tijd toegenomen” Antwoord: met factor 8.
